geluk

Heb ik even geluk. Ik hoef vandaag maar 11 km te reizen. Je moet weten dat dit voor mij een uitzondering is. Ik reis namelijk door het hele land om op te passen op huizen en huisdieren; meestal honden. Dat doe ik met het OV omdat ik sinds twee jaar geen auto meer heb. Waar ik eerst nog dacht nooit te kunnen wennen aan een leven zonder auto, merk ik dat het prima te doen is.

Fijne klanten

Misschien komt het omdat ik al jaren zelfstandig ondernemer ben. Of wellicht heb ik een goede intuïtie maar ik heb eigenlijk alleen maar fijne klanten. Met fijne klanten bedoel ik klanten die blij met mij zijn. Mijn deskundigheid op het gebied van honden waarderen en ook begrijpen dat ik geen kloon van ze ben.

Dat laatste is wel eens moeilijk. Herken je dat? Dat alles altijd op jouw manier moet. Of dat van jouw partner. Of van jouw werkgever? Of wellicht een vriendin? Ik ben eerlijk tegen mijn klanten en zeg ze dat er niemand zo goed hun hond kan verzorgen als zij zelf.

Maar ik heb geluk. De klanten die tot de laatste categorie behoren, blijven niet. Of zoals Rene Boender zegt: “Klanten die bij je horen kun je niet verliezen. Klanten die niet bij je horen kun je niet vasthouden.”

Van Cesky Fousek naar Korthals Griffon

Ken je ze? Kun je ze ook uit elkaar houden? Het verschil tussen de twee is werkelijk zo klein dat ik niet begrijp waarom het twee verschillende rassen zijn. Misschien kan iemand mij hier antwoord op geven. We doen even een testje: je ziet hieronder een foto van beide honden. Mag jij raden welke foto bij welk ras hoort.
geluk geluk

De eigenaren van deze honden wonen op een steenworp afstand van elkaar. Ik word gebracht door klant A naar klant B. Klant A heeft de Tsjechische baardhond en klant B de KG. Ze kennen elkaar niet. Misschien zou dat wel leuk zijn. Als je kiest voor zo’n niet-alledaags ras heb je vast wel iets gemeen met elkaar. Maar mijn klanten zien elkaar natuurljk nooit. Ze zien alleen mij.

Wat heb ik geluk. Wat ben ik een gelukkig mens. Met zulke fijne klanten en zulke geweldige honden. Ik ben dan ook heel blij en dankbaar dat ik dit mag doen. Soms kom ik bij mensen die al jaren niet op vakantie zijn geweest omdat ze hun hond aan niemand kunnen of durven toevertrouwen. Maar nu ze mij hebben, gaan ze los …

Nooit meer thuis

gelukIs er een keerzijde? Natuurlijk. Ik ben nooit thuis. Mijn oppasperiode loopt van april tot oktober. Van oktober tot april ben ik aan het reizen in het buitenland. Sinds kort is mijn thuis een tent. Die neem ik overal mee naartoe. Een mens heeft niet veel nodig. Echt niet. Ik ga nu mijn vierde jaar als minimalist in. Dat houdt in dat ik alleen maar spullen heb die waarde toevoegen aan mijn leven.

Toch geniet ik met volle teugen van alle mooie huizen waar ik zoal verblijf. Een bungalow in de duinen of een villa in het bos. Ik kan het zeer waarderen. Inmiddels ken ik bijna alle tv-systemen al. Koffiemachines hebben nagenoeg geen geheimen meer voor mij en koken op een AGA fornuis gaat mij ook steeds beter af.

Maar het mooiste van mijn leven zijn natuurlijk de honden. Afwezigheid van de eigenaren is vaak al spannend genoeg voor ze. Het geeft een hoop rust als ze dan in ieder geval in hun eigen huis kunnen blijven. Zodra ik binnenkom bij een bekende hond, ben ik direct de nieuwe mamma. En als de echte mamma weer thuis is, is ook dat een groot feest.

Een heerlijk leven, wat een geluk!

0 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

NEEM CONTACT OP

Heb je vragen of opmerkingen, laat het ons weten.

Wordt verstuurd

©2018 Hondengek is onderdeel van Yalla - privacy-beleid

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?

Spring naar toolbar